|
Wierzba biała, wierzba srebrna, wierzba pospolita
Wierzba biała, wierzba srebrna, wierzba pospolita (Salix alba) L. – gatunek
drzewa należący do rodziny wierzbowatych. Występuje w Europie i Azji. Nie
występowała w Skandynawii, Irlandii i Szkocji, ale została tam sprowadzona i
jest sadzona jako roślina ozdobna. W Polsce pospolita na całym terytorium.
Pokrój
Drzewo osiągające wysokość do 30 m. Korona szerokorozłożysta. Często w pniu
starszych drzew występują spróchniałe dziuple. Drzewo szybko rosnące i dość
krótkowieczne. Gałęzie giętkie.
Pień
Kora szarobrunatna, popękana. Drewno bardzo miękkie i łatwo próchniejące.
Roczne gałązki cienkie, młode pędy i pączki owłosione.
Liście
Wąskie, lancetowate o długości ok. 10 cm. Młode liście obustronnie
jedwabiście owłosione, starsze tylko na spodniej stronie. Górna strona liści
ciemnozielona, spodnia srebrzysta.
Kwiaty
Jest rośliną dwupienną, kwiaty zebrane w kwiatostany zwane kotkami, lub
zwyczajowo baziami. Kotki żeńskie w nasadzie luźnokwiatowe, o języczkowatych
i nietrwałych przysadkach jasnordzawego koloru. Kwiaty z 1 gruczołem
miodnikowym, słupek nagi z siedzącą zalążnią. Kotki męskie z jednobarwnymi
przysadkami, dwoma gruczołami miodnikowymi i 2 pręcikami o nitkach
owłosionych w dolnej części. Zakwitają wczesną wiosną (marzec – kwiecień,
równocześnie z rozwojem liści. Kwiaty zapylane przez owady.
Owoc
Filcowato owłosiona szara torebka. Nasiona bardzo drobne z pęczkiem
srebrnych włosków, rozsiewane przez wiatr.
Biotop, Wymagania
Rośnie przede wszystkim w lasach łęgowych wzdłuż rzek, często tworząc tam
wraz z topolami duże skupienia. Preferuje okresowo zalewane, piaszczyste
gleby. Występuje również wzdłuż dróg, nad stawami. Często jest sadzona.
Dochodzi w górach do wysokości ok. 800 m. n. p. m.
Zmienność
Czasami można spotkać różniące się od typowej formy, trudne do oznaczenia
mieszańce z wierzbą kruchą, wierzbą pięciopręcikową, wierzbą purpurową,
wierzbą migdałową.
Roślina lecznicza: Surowiec zielarski : kora (Cortex Salicis) zawiera
flawonoidy, kwasy organiczne oraz glikozydy. Najważniejszym z nich jest
glikozyd fenolowy – salicyna. Korę zbiera się z 2 – 3 letnich gałęzi wczesną
wiosną, gdy ruszają soki i łatwo jest ją oddzielić od drewna. Korę suszyć
można zarówno w ciemnych, jak i jasnych pomieszczeniach. Do celów
leczniczych wykorzystywana może być również kora wierzby kruchej, wierzby
purpurowej, wierzby pięciopręcikowej i wierzby wiciowej.
Działanie: Salicyna ma silne działanie przeciwzapalne,
przeciwgorączkowe i ściągające. Wykorzystywana jest przy takich
dolegliwościach i chorobach, jak: ból głowy, przeziębienie przebiegające z
gorączką, różne odmiany choroby reumatycznej, miażdżyca. Obecnie już nie
pozyskuje się do celów leczniczych kory wierzby, gdyż jest zastępowana
syntetycznie produkowanym kwasem acetylosalicylowym (nazwa handlowa
„Aspiryna”, „Polopiryna”). W medycynie ludowej wykorzystywano korę wierzby
również do leczenia nerwobólów i jako środka ułatwiającego zasypianie i
uspokajającego. |
|
Wierzba biała, wierzba srebrna, wierzba pospolita (Salix alba) Źródło:
Wikipedia
na licencji
GNU (autorzy) |
|
|
