|
Wierzba iwa (Salix caprea) - gatunek roślin z rodziny wierzbowatych, rodzimy
dla Europy i północno-zachodniej Afryki. W Polsce gatunek pospolity na całym
niżu i w górach aż po regiel górny.
Pokrój
Krzew do 9 m wysoki, o wielu pniach albo drzewo dorastające do 13-15 m.
Młode pędy są grube, barwy oliwkowej do brunatnoczerwonawej, z początku
krótko owłosione, później łysiejące.
Pień
Na pniu i na grubszych gałęziach obserwuje się ciemne romboidalne pęknięcia
w rzędach; stanowią one dobrą cechę rozpoznawczą tej wierzby.
Liście
Szerokoeliptyczne, do dwu razy tak długie jak szerokie, krótko, skośnie
zaostrzone. Brzeg liścia nieregularnie słabo pikowany lub całobrzegi, na
krótkich pędach przeważnie gładki i falisty. Górna powierzchnia liścia
żywozielona do oliwkowej, naga, lekko lśniąca do matowej; tylko główny nerw
jest lekko wystający i przylegająco owłosiony. Dolna strona liścia, z mocno
wystającą siecią nerwów, trwale gęsto białawo owłosiona i miękka w dotyku.
Ogonek liściowy około 1 cm długości, owłosiony, przylistki zwykle obecne, 1
cm długości, sercowate do nerkowatych, ząbkowane.
Kwiaty
Roślina dwupienna. Wielkie kotki (bazie) ukazują się przed liśćmi, przed
rozkwitnięciem otoczone białym futerkiem włosków, pochodzącym od
długobrodych przysadek i chroniącym młode kwiaty przed mrozem. Kotki mają
bardzo krótkie szypuły, męskie są jajowate, 2-3 cm długie, gęsto kwiatowe,
żeńskie są podłużno-jajowate, do 4 cm długości. Zalążnia na długim trzonku,
gęsto owłosiona; przysadka dwubarwna, u nasady jasna, wierzchołek
ciemnobrunatny do czarnego, gęsto i długo owłosiony, brodaty. Szyjka bardzo
krótka, rozgałęzienia znamion wyprostowane, skłaniające się ku sobie. U
nasady kwiatu jest osadzony krótki gruczoł miodnikowy. Roślina miododajna i
owadopylna.
Biotop
Widne lasy, zarośla. Nasiona rozsiewane przez wiatr. |
