Pospolity w całej Polsce, także w niższych położeniach górskich; rośnie najchętniej w miejscach suchych, na wrzosowiskach i w podszyciu lasów iglastych.
 

Po 3 w okółku, mocno od siebie odstające, łuskowate, rynienkowato wgłębione, sztywne, kłujące, u góry z niebieskawobiałym paskiem po środku, pozostają przez 4 lata.
 

Rozdzielnopłciowe, w pachwinach zeszłorocznych igieł; męskie małe, żółte, kuliste kotki; żeńskie małe, podobne do pąków pachwinowych, jasnozielone szyszeczki, składające się z 3 łusek nasiennych.
 

Kuliste szyszkojagody, bardzo krótkoogonkowe, niedojrzałe – zielone, dojrzewają jesienią 2 roku, ciemno-brązowo-fioletowe, z niebieskim nalotem, z 3 niewyraźnymi kantami, brązowe, wydłużone, nasiona pokryte kilkoma gruczołkami zawierającymi olejek eteryczny.
 

Zmienny krzew iglasty, wysokości 0,5-8m, niekiedy kolumnowe lub kilkupniowe drzewo. Młode gałązki trójkanciaste, czerwonobrązowe, wszystkie pędy bez kolców i cierni, mocno rozgałęzione, starsze szare i spękane, o korze łuszczącej się podłużnie. Drewno zróżnicowane na biel i twardziel, z wąskimi słojami rocznymi. Biel wąski, bialy, twardziel żółtawobrązowa z matowym odcieniem. Drewno miękkie, bardzo mocne i trwałe. Brak przewodów żywicznych. Szyszkojagody są szeroko stosowane jako przyprawa. Bardzo liczne odmiany uprawia się w parkach i ogrodach.