Brzoza żeberkowana (Betula costata Trautv. Maxim.Prim.Fl.Amur.253 syn.: Betula ulmifolia Dipp.1892 p.p. non Siebold & Zucc. 1845) - gatunek roślin należący do rodziny brzozowatych (Betulaceae Gray). Występuje w stanie dzikim w północno-wschodniej Azji: w Mandżurii, na północy Półwyspu Koreańskiego i na rosyjskim Dalekim Wschodzie.


Pień
Drzewo dorasta w ojczyźnie do 30 m. Kora błyszcząco jasnożółta lub szarobrązowa, łuszcząca się pasmami. Młode pędy brązowe, owłosione, pachnące po roztarciu. Starsze pędy brodawkowate i nagie.

Liście
Grube i sztywne, owalne, długości 5-8 cm, szerokości 2-4 cm, na szczycie wyciągnięte w ostry i długi wierzchołek, zaokrąglone u podstawy. Z wierzchu słabo owłosione na nerwach, pod spodem gruczołowato owłosione. Ząbki głębokie i ostre, podwójne. Wyraźnych i przebiegających równolegle nerwów 10-16 par.

Kwiaty
Zebrane w kotkach.

Owoce
Owocostany owalne lub elipsoidalne, 1 do 2 cm długości, wzniesione, osadzone na krótkich szypułkach. Łuski nagie lub nieznacznie orzęsione, ich klapki boczne dwukrotnie węższe od środkowej. Orzeszki ze skrzydełkami dwukrotnie od nich węższymi.

Zastosowanie

Gatunek introdukowano do Europy (Holandia) przed 1893. W Polsce uprawiana jako drzewo ozdobne (rzadko). Na zachodzie Europy uważana za jedną z najładniejszych brzóz. Całkowicie wytrzymała na mróz.

Źródło: Wikipedia na licencji GNU (autorzy)