Cechy ogólne
Drzewo wysokości do 30 m i 1,2 m średnicy pnia (w ojczyźnie).

Pokrój
Korona luźno rozgałęziona, jednak regularna. Kora pomarańczowoszara (młoda pomarańczowobrązowa), łuszcząca się pasmami. Pędy nagie, czerwonawobrunatne lub wiśniowobrązowe, z nielicznymi białymi gruczołkami, pachnące. Pączki zaostrzone; ich czubki ciemniejsze.

Liście
Większe niż u innych brzóz, na długich do 3(3,5) cm ogonkach, , długie i szerokie do 14(18) cm, szerokojajowate, u podstawy głęboko sercowate, ostro zakończone, podwójnie ostro piłkowane (ząbki o lekko wygiętych końcach), na młodych drzewach obustronnie miękko owłosione, na starszych drzewach nagie. Jesienią przebarwiają się na piękny kolor złocistożółty. Nerwów (8)10-12(13) par.
Kwiaty
W kotkach, jak u wszystkich brzóz.

Owoce
Owocostany zwisające, do 7 cm długości, występujące po 2-4 razem. Łuski o klapkach bocznych wysłużonych i zaokrąglonych, krótszych od klapki środkowej. Skrzydełka owoców znacznie (2-3 razy) szersze od orzeszka.

Biotop
Występuje w lasach górskich.

Zastosowanie

Drewno używane do produkcji mebli, klepki, forniru, także do produkcji papieru. Do Europy sprowadzona w 1888 r. (Anglia). W Polsce uprawiana od końca XIX w. jako drzewo ozdobne, szybkorosnące, wytrzymałe w dużym stopniu na mrozy, wykazujące się dużą tolerancją na warunki miejskie. Szczególnie interesująca jesienią, podczas przebarwiania liści. Polecane sadzenie pojedynczo na otwartej przestrzeni, celem osiągnięcia szerokiej, nisko rozgałęzionej korony.

Źródło: Wikipedia na licencji GNU (autorzy)