Brzoza Ermana (Betula ermanii). Drzewo z rodzina brzozowatych (Betulaceae Gray). Występuje w stanie dzikim w północno-wschodniej Azji (Kamczatka, Sachalin, Wyspy Kurylskie, Wyspy Komandorskie, Hokkaido).
 

Cechy ogólne
Drzewo wysokie do 20 m, szybko rosnące. Korona gęsta i szeroka, wcześnie wiosną zazieleniająca się.

Pień i pędy
Kora biało-kredowa, żółtawobrązowa lub różowawa, złuszcza się okrężnie dużymi zwisającymi płatami. Gałązki zazwyczaj gruczołkowate.

Liście
Liście trójkątnojajowate, z wierzchu ciemnozielone i nagie, długie 4-14 cm, szerokie 3-10 cm, u nasady ścięte prosto lub prawie sercowate, ostro zakończone, podwójnie, nierównomiernie ostro ząbkowane. Nerwów bocznych 6-9 par. Ogonki liściowe i kąty nerwów na spodniej stronie liścia owłosione.

Kwiaty
Kotki wyprostowane.

Owoce
Owocostany pojedyncze, wyprostowane, prawie siedzące, długie 2-4 cm. Orzeszki owłosione przy szyjkach słupka, skrzydełka wąskie. Łuski częściowo pozostają przez zimę na kotkach.

Biotop
W ojczyźnie górskie drzewo leśne. Tworzy drzewostany mieszane ze świerkiem ajańskim i drzewami liściastymi, lub lite jednogatunkowe.
[edytuj]

Zastosowanie

Drewno w ojczyźnie używane do produkcji mebli, w rzeźbiarstwie, także do produkcji papieru i na opał. Do uprawy jako drzewo ozdobne wprowadzona w 1880 roku w Rosji. W Polsce od końca XIX w. Wytrzymała na mrozy i może być uprawiana w całym kraju. Podstawowy efekt ozdobny daje gładki, jasnobiały lub żółtawowiśniowy pień. Wymaga gleb żyźniejszych i stosunkowo wilgotnych, źle rośnie na piaskach i torfach.

Źródło: Wikipedia na licencji GNU (autorzy)