Brzoza cukrowa, b. wiśniowa (Betula lenta L.). Gatunek drzewa z rodzaju brzoza (Betula), należącego do rodziny brzozowatych. Występuje w stanie dzikim we wschodniej części Stanów Zjednoczonych; na przedgórzach i w górach (Appalachy). Pojedyncze stanowiska na zachód od Appalachów nie dochodzą do Missisipi.


Pokrój
Drzewo dorastające w ojczyźnie do 20-25 m.

Łodyga, Pień
U młodych drzew korona stożkowata, u starszych kopulasta. Młode pędy nagie, ciemnobrunatne, po roztarciu przyjemnie pachnące. Kora ciemna, z przetchlinkami, nie łuszcząca się. Pączki ostre, odstające.

Liście
Liście błyszczące, jajowate, o sercowatej podstawie, długości do 12 cm, zaostrzone. Piłkowanie podwójne, ostre. Nerwów (9)-12-18 par. Ogonki liściowe długie do 2,5 cm, owłosione.

Kwiaty
w kotkach, późną wiosną.

Owoce
owocostany późno rozsypujące się, prawie siedzące, jajowate, skierowane ku górze, długości do 2,5-3 cm.

Biotop
występuje jako dominujący składnik drzewostanu w wilgotnych, żyznych, chłodnych lasach górskich z bukiem wielkolistnym, liriodendronami, klonami, lipami, dębami w Appalachach. Rośnie także na urwiskach i stromych stokach.

Zastosowanie

W północno-wschodnich stanach USA jedno z podstawowych źródeł drzewa przemysłowego. Przez Indian wykorzystywane jako roślina lecznicza (środek przeciwgorączkowy i przeciwzapalny), oraz jako źródło soku brzozowego. Do Europy sprowadzona w 1759. Mniej ceniona od brzozy żółtej ze względu na kolor kory. W Polsce całkowicie wytrzymała na mróz..

Źródło: Wikipedia na licencji GNU (autorzy)