Brzoza rośnie najlepiej na terenach górzystych do wysokości 2000 m n.p.m.. Preferuje gleby ubogie, suche, często piaszczyste. Brzoza jest rośliną pionierską. 
 

Od Francji, na południe do Włoch, przez Bałkany aż do Kaukazu.

Brzoza brodawkowata pospolita w całym kraju; gatunek pionierski, rośnie na glebach suchych i jałowych, na wydmach, nieużytkach, ale zawsze w miejscach dobrze oświetlonych. Jest to najpospolitsza z brzóz rodzimych.
 

Skrętoległe. Cienkie, trójkątne lub jajowato-romboidalne, zwykle długo zaostrzone, grubo, podwójnie piłkowane, u podstawy całobrzegie; liście i ogonki nagie, liście odroślowe większe, owłosione, sercowate.
 

Pędy w stanie bezlistnym: Pąki skrętoległe (2/5), lepkie, u nasady rozszerzone, na wierzchołku zaostrzone. Łuski brązowe, na końcu zaokrąglone. Zawiązki kwiatostanów męskich na wierzchołkach pędów. Młode gałązki brązowe, pokryte brodawkami, nagie.
 

Zwykle jednopłciowe. Kwiatostany zebrane w kotki, siedzące, brązowawe, na szczycie długopędów po 1-3, zwisające; kwiatostany żeńskie wąskie, zielone, na końcach zeszłorocznych, ulistnionych krótkopędów, skierowane ku górze, później zwisające. Kwitnie w kwietniu, równocześnie z rozwojem liści.
 

Owocostany szyszeczkowate, grubowalcowate, jasnobrązowe do brązowych, jesienią rozpadają się pozostawiając ogonki. Łuski owocowe 3-klapowe, klapki środkowe szerokie i krótkie. Nasiona – orzeszki z dwóch stron oskrzydlone, skrzydełka 2-3 razy większe niż orzeszek.
 

Charakterystyczne drzewo, o srebrzystobiałej korze z poprzecznymi, ciemnymi paskami, w dolnej części pnia prawie czarnej i spękanej. Osiąga wysokość do 20m (w Puszczy Białowieskiej okazy o wysokości 30metrów), pień ma smukły, dość często krzywy, koronę stożkowatą, w starszym wieku luźną, ze zwisającymi gałązkami. Wytwarza system korzeniowy silnie rozwinięty, ale powierzchniowy. Osiąga wiek 120 lat. Znosi zanieczyszczenia atmosfery, ale silnie wyjaławia glebę i uniemożliwia wzrost wielu innym roślinom w jej bezpośrednim sąsiedztwie. Drewno rozpierzchłonaczyniowe, bez twardzieli, białe z żółtawym lub różowawym odcieniem, mocne, trudno łupliwe i średnio twarde. Ma szerokie zastosowanie jako drewno sklejkowe, do wyrobu mebli oraz wszelkiego rodzaju sprzętu gospodarczego.
 

Dojrzałe liście brzozy zawierają cały szereg czynnych substancji, między innymi flawonoidy, garbniki, sole mineralne, związki żywiczne, olejek lotny i kwas askorbinowy (witamina C).

Sok brzozowy (oskoła, bzowina) o właściwościach wzmacniających, uzyskuję się na wiosnę z drzewa.
 

* Informacje na temat właściwości leczniczych roślin podano jedynie w celach edukacyjnych. Nigdy nie zażywaj takich preparatów bez konsultacji z lekarzem.